قال تعالى: فأما الزبد فيذهب جفاء [الرعد/ 17]، وهو ما يرمي به الوادي أو القدر من الغثاء إلى جوانبه. يقال: أجفأت القدر زبدها: ألقته، إجفاء، وأجفأت الأرض: صارت كالجفاء في ذهاب خيرها، وقيل: أصل ذلك الواو لا الهمز ، ويقال: جفت القدر وأجفت، ومنه: الجفاء، وقد جفوته أجفوه جفوة وجفاء، ومن أصله أخذ: جفا السرج عن ظهر الدابة: رفعه عنه.
Exdore translation — not part of the source
Yüce Allah buyurdu: "fe-emme'z-zebedü fe-yezhebü cüfâ'en" [13:17]. Cüfâ, vadinin veya (kaynayan) tencerenin kenarlarına attığı köpük ve süprüntüdür. "ecfeeti'l-kıdru zebedehâ" denilir: tencere köpüğünü (kenara) attı; masdarı "icfâ"dır. "ecfeeti'l-ard": yer, hayrının/bereketinin gitmesi bakımından cüfâ gibi oldu (verimini yitirdi). Denildi ki: Bunun aslı hemze değil vâv harfidir; "cefeti'l-kıdru ve ecfet" de denilir. "el-cefâ" (kabalık, eziyet) de bundan gelir; nitekim "cefevtühû ecfûhu cefveten ve cefâ'en" (ona kabalık/eziyet ettim) denilir. Aynı kökten alınmıştır: "cefe's-sercü an zahri'd-dâbbe": eyer, hayvanın sırtından kalktı (onu sırtından yukarı kaldırdı).
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)